The second: uniqueness of individuality.

The third: love.

The fourth: meditation.

The fifth: non seriousness.

The sixth: playfulness.

The seventh: creativity.

The eighth: sensitivity.

The ninth: gratefulness.

Tenth: a feeling of the mysterious.

These ten non commandments constitute my basic attitude towards reality; towards man is freedom from all kinds of spiritual slavery.

ده نافرمان:

اول: آزادی

دوم: فردیت و آزادی

سوم: عشق

چهارم: مراقبه

پنجم: جدی نبودن

ششم: بازیگوشی

هفتم:خلاقیت

هشتم: حساسیت

نهم: سپاسگزاری

دهم: احساسی از رمز و راز

این ده غیر فرمان نگرش مرا نسبت به واقعیت، نسبت به آزادی انسان از همه نوع بردگی روحی تشکیل می دهند.

+ گردآوری، تنظیم و تایپ از آثار استاد اشوی عزیز در تاریخ دوشنبه یازدهم خرداد 1388 توسط توحید |

72

مراقبه 10/3/:

روز:

عشق و عبادت دو چهره يك انرژي واحدند. عشق زميني است و عبادت غير زميني اما تجربه هردو يكي است. عشق داراي محدوديت است. محدوده آن از شخصي به شخص ديگر است. عبادت نامحدود است. خطاب آن از شخص به هستي است. و فقط در آغاز،‌ خطاب عبادت از شخص به هستي است، زيرا وقتي تو با هستي ارتباط داري شخصيت تو محو مي شود. چون قطره اي مي شوي كه به دريا پيوسته است. ديگر نمي تواني يك قطره باقي بماني. ناگزيري از محدوديتها فراتر روي و به دريا تبديل شوي. چيزي را از دست نمي دهي. همه چيز را به دست مي آوري اما هويت كهنه ات از بين مي رود. اما مشكل اينجاست كه فقط عده اندكي از مردم مي دانند كه عشق چيست- در مورد عبادت چه مي توان گفت؟ عده بسيار اندك از مردم طعم عشق را چشيده اند، زيرا قبل از آنكه بتواني طعم عشق را بچشي،‌ پيش شرطهاي فراواني را بايد تحقق بخشي. اگر ذهن تو سرشار از نگرشهاي ضد عشق باشد، غير ممكن است عشقي وجود داشته باشد. عشق نمي تواند در كنار حسادت، مال پرستي، « خود »، ‌نفرت يا خشم وجود داشته باشد. اينها همگي پديده هاي ضد عشق هستند كه كوچكترين امكان عشق را از بين مي برند. مردم به كليساها و مساجد و ...مي روند اما عبادتشان دروغين است. عبادت، نهايت شكوفايي عشق است. رايحه دلنواز عشق است. كسي كه عشق را ژرف و كامل شناخته، كسي كه موفق شده است « خود »، حسادت، مال پرستي و تمام چيزهاي مهمل را دور اندازد، به شكلي طبيعي بسوي عبادت گام برخواهد داشت. اگر عشق ورزيدن به يك شخص تا اين حد زيباست، ‌عشق ورزيدن به كل هستي چقدر زيباتر خواهد بود. و اين همان عبادت است.

شب:

پيش از آنكه شادماني رخ بنمايد، تو بايد چون يك صخره يك پارچه شده باشي. انسانها چون شن هستند، هزاران تكه كوچك و درهم بر هم. انسانها يكي نيستند. و شادماني فقط زماني رخ مي نمايد كه تو يكي شده باشي و گرنه شلوغي درون تو همچنان سر و صدا،‌ كشمكش، تنش و نگراني ايجاد خواهد كرد. لازم است همه اين ازدحام به چيزي واحد تبديل شود. زماني كه اين يكپارچگي اتفاق افتد. پيامد آن، ‌شادماني رخ مي نماياند. شادماني پيامد يكپارچه شدن درون و صخره مظهر يكپارچگي است.

شروع دوباره

به اطراف نگاه كنيد. هركاري را كه انجام داده ايد و تمام نشده است دوباره شروع كنيد و اجازه دهيد سفر دوباره آغاز شود. چيزهاي تازه به ميان آوريد؛‌ گاهي چيزهاي نفرت آور، ‌گاهي ديوانه وار ... همه اينها مفيدند. تصور مي شود كه مخترعين، افرداي ديوانه غير عادي بوده اند. بله، آنها ديوانه هستند! زيرا از محدوده ها فراتر مي روند. آنها راههاي خاص خود را مي يابند و هرگز راههاي شناخته شده و راحت را طي نمي كنند؛ زيرا آن راهها براي آنها ساخته نشده است. آنها از ميان جنگلها مي گذرند. آنجا خطر هست، شايد گم شوند و شايد ديگر نتوانند به شهر بازگردند. در واقع آنها ارتباط خود را با مردم از دست مي دهند. گاهي شكست مي خوريد. در هر چيز تازه، خطر وجود دارد، اما هيجان و شور هم وجود خواهد داشت و آن شور، ارزش مخاطره كردن را دارد. چيزهاي تازه اي وارد كارهاي كهنه كنيد تا تازه شوند و رشد كنند، تا ديگر مكانيكي نباشند و زنده شوند. كل چيزها را تغيیر دهيد و كاري تازه انجام دهيد. از اول شروع كنيد؛‌ سفالگر شويد يا آهنگساز يا دستفروش. هر چيزي موثر خواهد بود. ذهن معمولا مي گويد: « اين كار غلط است. تو مستقر شده اي. اسم معيني داري. راه خاصي داري. افراد زيادي تو را مي شناسند. كارت خوب پيش مي رود. دستمزد خوبي مي گيري. همه چيز در جاي خود قرار دارد. چرا خودت را آزار بدهي؟ » ‌اما هرگز به ذهن گوش ندهيد. ذهن در خدمت مرگ است.

31می

To me, imperfection is not something to be condemned; it is something to be rejoiced in something to be appreciated because it is the principle of life itself.

برای من کامل نبودن چیزی نکوهیده نیست؛ چیزی است که می توان در آن مشعوف شد، چیزی که باید قدر آنرا دانست، زیرا خودش قاعده اصلی زندگی است.

+ گردآوری، تنظیم و تایپ از آثار استاد اشوی عزیز در تاریخ یکشنبه دهم خرداد 1388 توسط توحید |

71

مراقبه 9/3/:

روز:

خدا فقط يك زبان را مي فهمد، زبان عشق را. اگر تو به هستي او عشق بورزي، هرچه را كه لازم است به او بگويي مي گويي و آنگاه ديگر لازم نيست در سر زماني معين، با انجام فرايضي مشخص خدا را عبادت كني. دينداري، فقط انجام فرايض نيست و هرگاه به رسم و آيين تبديل شود مي ميرد. دينداري عشق است. زنده، پرتپش، پرضربان. پس به هستي عشق بورز. خداي آشكار و پنهان از عشق تو آگاه خواهد بود، زيرا كه پنهان درست در پشت آشكار قرار دارد. هرچه كه براي آشكار انجام دهي به پنهان مي رسد. مي بيني كه مردم به اصطلاح ديندار چه مي كنند؟ خدا را عبادت مي كنند ولي همچنان پيروان يك دين، پيروان اديان ديگر را مي كشند و پيروان اديان ديگر، پيروان اديان ديگر را. آنان خدا را عبادت مي كنند و همچنان افراد زنده را مي كشند. همچنان آنچه را كه خدا آفريده است مي كشند و از بين مي برند و در عين حال مي گويند خدا آفريننده است! اينگونه بنظر مي رسد كه آنان فقط واژه هايي را تكرار مي كنند كه معنايش را نمي دانند. اگر خدا آفريننده است پس نابود كردن عملي است بر خلاف آفرييندگي او. بنابراين،‌تنها راه مشاركت با خدا آفريينده بودن است. تا آنجا كه مي تواني بيافرين. آفريننده باش. با عشق خود چيزي را به هستي ببخش. زندگي را از آنچه يافته اي كمي بهتر ساز. آنگاه كه دنيا را ترك مي كني، آنرا كمي بهتر از آنچه يافته اي ترك كن تا درست و شايسته زندگي كرده باشي. آنگاه،‌ پاداشي بزرگ در انتظارت خواهد بود.

شب:

زندگي ماجرايي است الهي. زندگي ماجراي زندگي من نيست، ماجراي زندگي خداست. ما فقط صفحات، بندها و نقطه هاي ماجراي زندگي هستيم. هستي يك همنوازي ( اركستر ) بزرگ است و ما نت ها و آلات موسيقي كوچك آن هستيم. ما مي توانيم هماهنگ با كل بنوازيم- كه شادي آفرين است يا مي توانيم ساز مخالف كل را بنوازيم- كه بدبختي آفرين است. به همين سادگي! پس هرگاه احساس بدبختي كردي به يادآور كه تو آگاهانه يا نا آگاه، كاري مخالف كل انجام مي دهي. آن عمل را اصلاح كن. هيچكس غير از تو مسوول نيست. مسووليت كامل را به عهده گير. هرگاه احساس شادماني كردي،‌ از آن لحظه درسهايي بياموز. احتمالا تو با كل هماهنگ بوده اي كه احساس شادماني به تو دست داده است. پس به ياد بسپار كه چنين چيزي چگونه اتفاق افتاد و اين نوع ارتباط را بارها و بارها تكرار كن تا بيشتر اتفاق افتد و ژرف تر شود. شادماني و غم معلماني بزرگ اند. اگر ما بتوانيم بر اين دو معلم بنگريم و از آنها درسهايي بياموزيم، ديگر به هيچ كتاب آسماني نيازي نخواهيم داشت.

توفانها

تندبادهايي كه به شما ضربه مي زنند،‌ دشمنان واقعي نيستند،‌ بلكه به شما كمك مي كنند تا كامل شويد. به نظر مي رسد شما را ريشه كن مي كنند، اما با جنگيدن با آنهاست كه ريشه هاي شما قوي تر مي شود. درختي را در نظر بگيريد. مي توانيد درخت را به درون اتاق بياوريد و به نوعي از آن حفاظت كنيد كه باد ديگر به آن نرسد. وقتي توفانها بيرون از خانه مي وزند، ‌درخت شما در معرض خطر قرار ندارد، ‌اما ديگر چالشي در ميان نخواهد بود و همه چيز حفاظت شده است. مي توانيد درخت را در اتاقي گرم قرار دهيد، اما پس از مدتي برگهاي آن رنگ مي بازند و ديگر سبز نخواهند بود. چيزي در عمق درون درخت مي ميرد؛ زيرا اين چالش و مبارزه است كه زندگي را شكل مي دهد. شما ريشه هاي تان را به عمق بيشتري مي فرستيد تا توفانها به آنها نرسد و آنها را نابود نكند. خورشيد بسيار سوزان است و به نظر مي رسد برگهاي درختان را مي سوزانند، ‌اما درختان آب بيشتري مي مكند تا خود را در برابر حرارت خورشيد محافظت كنند و در نتيجه، سبزتر و سبزتر مي شوند. درخت با مبارزه با نيروهاي طبيعت،‌ به روحيه خاصي مي رسد و روح، فقط با مبارزه است كه رشد مي كند. اگر همه چيز بسيار ساده و راحت باشد، پژمرده و ناتوان مي شويد. بارها و بارها از هم مي پاشيد؛ ‌زيرا وقتي همه چيز آسان باشد، ‌ديگر نيازي به كمال نيست و مثل كودكي نازپرورده مي شويد. وقتي مشكلي پيش مي آيد، با شهامت با آن برخورد كنيد.

30می

To ask for perfection is to ask for death. Death is the full stop. In life you can use commas, semi colons, but never a full stop.

طلب کمال، طلب مرگ است. مرگ نقطه پایان جمله است. در زندگی، تو می توانی از ویرگولها و نقطه ویرگولها استفاده کنی، ولی نقطه هرگز.

+ گردآوری، تنظیم و تایپ از آثار استاد اشوی عزیز در تاریخ شنبه نهم خرداد 1388 توسط توحید |

70

مراقبه 8/3/:

روز:

بدن با تنفس زنده است و اگر تنفس متوقف شود بدن مي ميرد. روح با عشق زنده است اما بيشتر مردم روح ندارند، زيرا هيچگاه عشق نمي ورزند. فقط خيال مي كنند كه روح دارند، ولي ندارند. البته آنان در نهان داراي روح هستند. اگر شروع به عشق ورزيدن كنند، اين نيروي نهان آشكار خواهد شد. عشق، روح نهان تو را آشكار مي سازد. و عشق بزرگترين معجزه، بزرگترين جادو و بزرگترين راز زندگي است. هيچ چيز برتري از عشق وجود ندارد. واژه عشق مفهوم عادي ندارد. منظور همان رابطه عاشقانه با كل است. دوست داشتن همه چيز، حتي چيزهايي كه معمولا بي جان پنداشته مي شوند. بودا با يك صندلي چنان رفتار مي كند كه گويي جان دارد. مساله اين نيست كه آيا جان دارد يا بي جان. مساله اين است كه بودا نمي تواند بدون عشق باشد، بنابراين هركاري را انجام مي دهد در ان عشق هست.

شب:

با صعود به اوج، به خدا مي رسي، زيرا خدا تنها اوج و فراز راستين است. تمام چيزهاي ديگر فرودند. هرگاه تلاش كني به خدا برسي، عروج مي كني و معجزه اينجاست كه وقتي تو بسوي خدا عروج كني، خدا نيز بسوي تو نزول مي كند. ملاقات در جايي ميان راه رخ مي دهد- اين مسير يك طرفه نيست. فقط جستجو گر نيست كه بسوي خدا حركت مي كند، بلكه به محض اينكه جستجوگر حركت خود را آغاز مي كند، خدا نيز حركتش را آغاز مي كند. امري است كه بطور همزمان رخ مي دهد. در واقع يك فرايند است كه داراي دو قطب است:‌ جستجوگر و جست و جو شونده. پديده اي واحد است. اما تا وقتي كه تو عروج بسوي خدا را آغاز نكني، خدا نمي تواند بسوي تو نزول كند. مردم بگونه اي زندگي خود را مي گذرانند كه گويي اين جهان خاكي همه چيز است. گويي هيچ چيز برتري امكان پذير نيست، در حاليكه امكاناتي عظيم وجود دارد. انسان با نيرويي نهان و عظيم بدنيا مي آيد. نهايت اوج هر انساني به خدا رسيدن است. تنها انسان نيست كه به جست و جوي خدا مي پردازد. اگر اين جريان يك طرفه مي بود نمي توانست زيبا باشد. از جانب يك طرف با سردي روبرو مي شد. اما چنين نيست. اين رابطه دو طرفه و يك عشق بازي پرشور است.

كنترل

زندگي در كنترل شما نيست. مي توانيد از آن لذت ببريد، ‌اما نمي توانيد آنرا كنترل كنيد. مي توانيد زندگي كنيد، ‌اما نمي توانيد زندگي را كنترل كنيد. مي توانيد دست افشاني كنيد اما نمي توانيد زندگي را كنترل كنيد. معمولا مي گوييم كه نفس مي كشيم، اما اين موضوع درست نيست؛ زيرا اين زندگي است كه ما را تنفس مي كند. پيوسته تصور مي كنيم كه ما فاعل هستيم و همين نكته سرآغاز تمام مشكلات است. وقتي خود را كنترل كنيد،‌ به زندگي اجازه نمي دهيد اتفاق افتد. شرايط زيادي قايل مي شويد و زندگي نمي تواند همه آنها را رعايت كند. زندگي زماني براي شما اتفاق مي افتد كه آنرا بي قيد و شرط بپذيريد؛ آماده خوشامدگويي به آن، ‌در هر صورت و شكلي هستيد. شخصي كه بسيار كنترل مي كند،‌ هميشه مي خواهد زندگي شكل خاصي بگيرد و شرايط خاصي داشته باشد، ‌ولي زندگي اهميتي نمي دهد وفقط از كنار چنين افرادي عبور مي كند. هرچه زودتر از محدوده كنترل ها خارج شويد، بهتر است؛ ‌زيرا تمام كنترلها از ذهن ناشي مي شود و وجود شما بسيار برتر و بزرگ تر از ذهن است. يك قسمت كوچك از وجودتان سعي مي كند مسلط شود و همه چيز را ديكته كند. زندگي ادامه مي يابد و شما را پشت سر مي گذارد. آنگاه نوميد مي شويد. منطق ذهن مي گويد:‌ « نگاه كن. تو زندگي را خوب كنترل نكردي. براي همين است كه بازنده شدي. پس بيشتر كنترل كن. » حقيقت، ‌درست عكس اين نكته است؛ مردم چيزهاي زيادي را به سبب كنترل بيش از حد، از دست مي دهند. مثل يك رود وحشي باشيد و آنگاه ديگر نمي توانيد خيلي رويا ببافيد، ‌خيال بافي كنيد يا حتي اميد داشته باشيد؛ زيرا همه چيز همين جا، كنار شما و در دسترس شماست. كافي است دست دراز كنيد. با مشت بسته زندگي نكنيد؛ زيرا اين كار كنترل كردن است. با دست هاي باز زندگي كنيد. تمام آسمان از آن شماست. كمتر از اين نخواهيد.

29می

Miracles are all over; one just needs a sensitive heart, a perceptive eye, and you will see matter and spirit dancing together everywhere.

معجزات همه جا پراکنده اند؛ فقط به قلبی حساس و چشمی تیزبین احتیاج است و تو خواهی دید که ماده و روح همه جا در رقص با یکدیگرند.

+ گردآوری، تنظیم و تایپ از آثار استاد اشوی عزیز در تاریخ جمعه هشتم خرداد 1388 توسط توحید |

69

مراقبه 7/3/:

روز:

زندگي ميليونها نفر از مردم در پايين تر از مركز- يعني غريزه جنسي- مي گذرد. از اين رو كار رهرو از مركز غريزه جنسي آغاز مي شود، زيرا در آنجا انرژي است. من غريزه جنسي را محكوم نمي كنم، زيرا انرژي است. ما فقط بايد اين انرژي را بالاتر برانيم. و اين انرژي تنها زماني مي تواند به بالا رانده شود كه به آن احترامي شايسته بگذاري، با آن مهربان باشي و دوستانه رفتار كني. برخي مذاهب نگاهي خصومت آميز به انرژي جنسي دارند. و اگر تو با انرژي جنسي دشمني بورزي، تمامي راههاي رشد روحي را به روي خود مي بندي، زيرا ارتباطت را با منبع انرژي خود قطع مي كني. ريشه تو از ته كنده مي شود. به همين دليل است كه قديسان مرده و بي روح به نظر مي آيند. آنان شور و حال ندارند. بار احساس گناه بر وجودشان سنگيني مي كند، زيرا هرچه را سركوب كرده اند هنوز باقي است. با سركوب كردن انرژي جنسي نمي توان از آن خلاصي يافت. تنها راه خلاص شدن از انرژي جنسي، راندن آن از سطوح پايين تر به سطحي بالاتر است. و تو هرقدر بالاتر روي، شادمان تر مي شوي. احساس شادي بيشتري مي كني، صلح و صفايي بيشتر، سكوت و آسايشي بيشتر، تمركزي بيشتر. بدون هيچ دليلي، خوش و خرم مي شوي.

شب:

شهامت داشتن و شادمان بودن دو كيفيتي هستند كه زمينه را براي نزول خداوند در تو فراهم مي كنند. تو بايد شهامت پيشه كني، زيرا خدا ناشناخته است. آنگاه كه تو خداي واقعي را بشناسي، او را از هرچه كه درباره اش شنيده اي متفاوت خواهي يافت. حيران خواهي شد. هرچه كه درباره خدا شنيده بودي خيالاتي بيش نبوده اند. هيچ شيوه اي براي توصيف خدا وجود ندارد. خدا تعريف ناكردني و توصيف ناپذير است. خدا بسيار ناشناخته است. حتي كساني كه او را تجربه كرده ند نمي توانند تجربه اشان را براي ديگران بازگو كنند. با معرفت او كر و لال مي شوند. عارف كسي است كه با معرفت خدا كر و لال مي شود. كسي است كه وقتي با حقيقت خدا رو در رو مي شود تنها مي گويد خدا راز آلود است، خدا يك راز است- كه در واقع چيزي در مورد او نمي گويد.

اهداف

زندگي فاقد هدف است... و اين زيبايي آن است. اگر زندگي مقصدي مي داشت، ‌هيچ چيز اين همه زيبا نبود؛ ‌زيرا عاقبت يك روز به هدف خود مي رسيديد و آنگاه همه چيز كسل كننده مي شد. همه چيز تكرار مي شد؛ فقط تكرار و تكرار. همان حالت يكنواخت ادامه پيدا مي كرد. زندگي از يكنواختي بيزار است. پس اهداف تازه مي سازد؛ زيرا هدفي ندارد. زماني كه به مرتبه خاصي برسيد، ‌زندگي هدف ديگري پيش روي تان قرار مي دهد. افق در برابرتان ادامه مي يابد. شما هرگز به آن نمي رسيد، بلكه هميشه در راه و پيوسته در حال رسيدن هستيد. اگر اين موضوع را درك كنيد، ‌آنگاه تمام تنش هاي ذهن از ميان مي رود؛ زيرا تنش، ناشي از جست و جوي هدف و رسيدن به جايي است. ذهن پيوسته در طلب رسيدن و زندگي، عزيمت و رسيدن مداوم است. رسيدن براي عزيمت ديگري منظور شده است كه نهايتي ندارد، هرگز كامل نمي شود و اين نكته، كمال زندگي است. زندگي فرآيندي پوياست؛ چيزي مرده و راكد نيست. زندگي راكد نيست، بلكه جريان دارد و ساحل ديگري در ميان نيست تا جريان زندگي به آن برسد. وقتي اين نكته را دريابيد، از خود اين سفر لذت مي بريد. هر قدم يك هدف است و هدفي هم در كار نيست. وقتي اين شناخت در عمق وجودتان بنشيند، آرام مي گيريد و ديگر تنشي وجود نخواهد داشت؛ زيرا جايي نيست كه بخواهيد به آن برسيد. پس ديگر سرگردان و گمراه نمي شويد.

28می

To forget yourself is the only sin. And to remember yourself is the only virtue.

تنها معصیت، خود را فراموش کردن است و تنها فضیلت، به خاطر سپردن خود.

+ گردآوری، تنظیم و تایپ از آثار استاد اشوی عزیز در تاریخ پنجشنبه هفتم خرداد 1388 توسط توحید |

68

مراقبه 6/3/:

روز:

هركس بذر تبديل شدن به گل زيباي عشق، گل نيلوفر، را در خود نهان دارد. اما فقط عده اندكي از مردم اين بذر را شكوفا ساخته اند به اين دليل ساده كه عده اندكي از مردم هشيارند. اغلب مردم، تواناي تشخيص ندارند. ببين كه چه چيزهاي زيادي به جاي عشق قالب مي شود! اگر اين چيزها عشق هستند نبايد بدبختي بيافرينند- اين را معيار قرار بده. اگر آنها بدبختي مي آفرييند عشق نيستند. پس از شرشان خلاص شو. عشق هميشه شادماني مي آفريند، هرگز بدبختي به بار نيم آورد- اين را همواره به ياد داشته باش. حتي براي يك لحظه فراموشش نكن. اما مردم بسياراحمق اند. به جاي دور انداختن چيزهاي زشتي كه لباس عشق بر تن پوشانده اند، آماده اند تا خود عشق را دور بيندازند. اين همان كاري است كه راهبان و راهبه ها به مدت هزاران سال انجام داده اند. آنان همواره حاضر بودند عشق را دور اندازند، اما هيچگاه مايل نبودند حسادت، مال پرستي، سلطه گري و « خود » را دور اندازند. «‌خود »‌ را حفظ كردند و عشق را دور انداختند. ترك دنيا كردند، به اين دليل كه دنيا فرصتهايي براي عشق ورزيدن در برابرشان قرار مي داد. تاريخ زندگي انسان تاكنون چنان سرشار از حماقت بوده كه آيندگان به ما خواهند خنديد. فرزندان ما باور نخواهند كرد كه پيشينيان شان همواره آماده بودند چيزهاي واقعي را به جاي چيزهاي غير واقعي دور اندازند، اما هيچگاه حاضر نبودند از چيزهاي غيرواقعي دست بكشند.

شب:

زندگي از آن شجاعان است. بزدلان، فقط زنده اند. بزدل همواره در شك و ترديد است و تا بيايد تصميم بگيرد، فرصت از دست رفته است. شخص ترسو به زندگي فقط فكر مي كند اما هيچگاه زندگي نمي كند. به عشق فكر مي كند اما هيچگاه عشق نمي ورزد. و دنيا پر است از افراد ترسو. ترس بزدل از يك چيز است، ترس از ناشناخته. او از ترس، خود را در پشت شناخته و آشنا محصور مي كند. آغاز شهامت زماني است كه پا را فراتر از ديوار شناخته بگذاري. اين كار پر خطر است، بسيار پر خطر. اما تو هرقدر بيشتر خطر ناشناخته را به جان بخري، يك پارچه تر مي شوي. فقط در خطرهاي بزرگ است كه روح متولد مي شود. در غير اينصورت تو فقط يك جسم باقي مي ماني. ازنظر بيشتر انسانها روح تنها يك احتمال است نه يك واقعيت. تنها عده اندكي از انسانهاي شجاع از روح سرشار بوده اند.

باز بودن

بگذاريد باد بوزد و خورشيد بتابد. همه چيز را خوشامد بگوييد. وقتي با قلبي باز با زندگي هماهنگ شويد، ‌هرگز بسته نخواهيد شد. البته زمان اندكي بايد صرف آن كنيد و حالت باز بودن را حفظ كنيد؛‌ و گرنه دوباره بسته خواهيد شد. باز بودن، ‌يعني آسيب پذيري. وقتي باز هستيد، ‌احساس مي كنيد كه چيزي نادرست مي تواند وارد شما شود و اين يك احساس نيست،‌ بلكه يك احتمال است. به همين دليل است كه مردم بسته اند. اگر در را به روي دوستي باز كنيد كه وارد شود، ‌دشمن هم ممكن است بيايد. افراد هوشمند درهايشان را بسته اند. آنها براي اجتناب از دشمن،‌ حتي در را به روي دوست هم باز نمي كنند،‌اما كل زندگي آنها مرده مي شود. هيچ اتفاقي نخواهد افتاد؛‌ زيرا اساسا چيزي نداريم كه از دست بدهيم و آنچه را واقعا داريم،‌ هرگز نمي توان از دست داد. آنچه از دست برود، ارزش نگاه داشتن ندارد. وقتي چنين ادراكي ملموس شود، فرد باز مي شود. مي بينيم كه حتي عشاق هم در حال دفاع از خود هستند. آنها اشك مي ريزند و فرياد بر مي آورند كه هيچ اتفاقي نمي افتد. آنها تمام پنجره ها را بسته اند و در حال خفه شدن هستند. هيچ نور تازه اي نتابيده و زندگي غير ممكن شده است؛‌ زيرا هواي تازه به نظر خطرناك مي رسد. هرگاه احساس باز بودن مي كنيد، سعي كنيد از آن لذت ببريد. اينها لحظاتي نادر هستند. در اين لحظات بيرون رويد تا بتوانيد باز بودن را تجربه كنيد. وقتي تجربه به طور ملموس در دست شماست، مي توانيد ترس را رها كنيد و خواهيد ديد كه باز بودن را تجربه مي كنيد. خواهيد ديد كه باز بودن، گنجي است كه بيهوده آنرا از دست مي دهيد. اين گنچ چنان است كه هيچكس نمي تواند آنرا از شما بگيرد. هرچه آنرا بيشتر با ديگران سهيم شويد، غني تر مي شويد. هرچه بازتر باشيد، ‌بيشتر وجود داريد.

27می

Life is a beautiful journey if it is a process of constant learning, exploration. Then it is excitement every moment, because every moment you are opening a new door, every moment you are coming in contact with a new mystery.

زندگی سفری زیباست، به این شرط که فرآیند یادگیری و اکتشاف پیوسته ای باشد. آنگاه هرلحظه واقعه ای مهیج است. زیرا هر لحظه تو در جدیدی را می گشایی، هر لحظه تو در تماس با اسرار تازه ای قرار می گیری.

+ گردآوری، تنظیم و تایپ از آثار استاد اشوی عزیز در تاریخ چهارشنبه ششم خرداد 1388 توسط توحید |

67

مراقبه 5/3/:

روز:

انسان بدون عشق يك عروسك بي جان است. انسان بدون عشق نه فقط زنده واقعي نيست، بلكه هنوز متولد نشده است. جسمش خارج از رحم مادرش قرار دارد اما روحش هنوز در محيط رحمي به سر مي برد. انسان بدون عشق به روي باد و باران، به روي خورشيد و به روي همه چيز بسته است. او همواره در ترس و وحشت به سر مي برد. اگر تو بسته بماني، انرژي به درون خودت حركت مي كند و تماسش را با كل از دست مي دهد. و هرگاه تو تماست را با كل قطع كني، شروع به خلق بدبختي مي كني. از جريان باز مي ماني. مي ميري. از ريشه كنده مي شوي. ديگر رودخانه نيستي. يك مرداب گنديده كوچك مي شوي. ترس فقط مي تواند مرگ بيافريند. ترس هيچ منبع زندگي بخشي ندارد. اما اگر تو باز باشي- تمام در و پنجره هايت باز باشند- همين انرژي به عشق تبديل مي شود. همين انرژي است كه وقتي به حركت و به جريان مي افتد... همان آب مرداب گنديده وقتي به رودخانه مي پيوندد، خالص و زلال مي شود. حركت رودخانه در مسير پيوستن به درياست. مسيرش رو به سوي نابودي است، زيرا به سوي بزرگتر، برتر و بي كران روان است. با عشق زندگي كن! هرگز با ترس مزي. اگر تو با عشق زندگي كني، زندگي جاودان و رايحه دلنواز بودا، مسيح، محمد و همه شعرهایي را كه از چنين قلبهاي عاشقي جاري است، همه خير و بركت و همه زيبايي را خواهي شناخت. آنگاه نه تنها خودت شادمان مي شوي، بلكه خير و بركتي براي كل هستي مي شوي.

شب:

بزرگترين شهامت زندگي تقليد از ديگران نيست، بلكه گذراندن زندگي خود است به هر قيمتي. حتي اگر با گذراندن زندگي خود، زندگي از كف برود باز هم ارزشش را دارد، زيرا آنگاه روح متولد مي شود. آنگاه كه شخص براي جان دادن در راه چيزي آماده است، در اين فدا شدن، دوباره متولد مي شود. تولدي دردناك است كه لازمه اش شجاعت و شهامت است. زندگي خود را بگذران بدون اينكه اخلاق گرايان، پاك دينان ، موعظه گران و انسانهاي احمق كه تو را پند و اندرز مي دهند، آسايش تو را بر هم بزنند. زندگي خود را بگذران. حتي اگر بر خطا باشي، گذراندن زندگي خود بهتر از آن است كه با تقليد از ديگران بر حق باشي، زيرا انساني كه با تقليد از ديگران بر حق است بر خطاست، دير يا زود از خطاي خود درسي خواهد آموخت. آن خطا به رشد او خواهد انجاميد. از آن خطا سود خواد برد. تنها كساني مي آموزند كه آماده ارتكاب خطا هستند و تنها راه ارتكاب خطا، گوش نكردن به ديگران است- برو و كار خودت را انجام بده!

باشد

«‌ باشد »‌ كافي نيست. «‌ باشد »‌ كلمه اي پرشور نيست، ‌بلكه ميان حال است. احساس كنيد كه متبرك هستيد. موضوع فقط احساس كردن است. هرچه حس كنيد، همان مي شويد و اين مسووليت شماست. وقتي مي گوييم: ‌«‌ اين كارماي توست »‌،‌ يعني كاري كه نسبت به خود انجام داده ايد. وقتي متوجه شديد كارما، اعمال خود شماست،‌ مي توانيد آنرا ترك كنيد. كارما تمايل و گرايشات خود شماست. هيچكس شما را وادار نمي كند آن حس را داشته باشيد. شما آن احساس را اتنخاب كرده ايد؛‌ شايد ناخودآگاه،‌ به دلايل ظريف و نهاني در آن لحظه احساس خوبي داشته ايد. در هر حال شما آنرا انتخاب كرده ايد. وقتي درك كنيد كه مسوول، ‌خود شما هستيد، ‌ديگر چرا بايد آماده «‌ باشد »‌ شويد؟ زندگي شما لبريز از ترانه و پايكوبي و شادي خواهد شد. اما اگر سازش كنيم، ‌چگونه زندگي را جشن بگيريم؟ با ميان حال بودن، چگونه مي توان عشق ورزيد؟ چرا اين قدر خساست به خرج مي دهيم؟‌ آدمهاي زيادي در ميان حال مانده اند و به خاطر اعتقاداتشان تمام انرژي خود را از دست داده اند؛ مثل كسي كه بيمار نيست،‌ اما سالم هم نيست، ‌در ميانه است. او بيمار نيست، ‌اما زنده و سالم هم نيست. اگر احساس سرور كردن بسيار دشوار است، ‌حداقل احساس فلاكت كنيد. اين هم چيزي است. حداقل انرژي تان فعال خواهد شد. مي توانيد اشك بريزيد و ناله كنيد. اگر نمي توانيد بخنديد، ‌اشك كه مي توانيد بريزيد. حتي اين كار هم زندگي خواهد بود، ‌اما ميان حالي بسيار سرد است و اگر قرار باشد انتخاب كنيد، ‌چرا وقتي مي توانيد شادي را انتخاب كنيد، ‌به سراغ غم مي رويد؟‌

26می

Meditation is just courage to be silent and alone. Slowly slowly, you start feeling a new quality to yourself, a new aliveness, a new beauty, a new intelligence – which is not borrowed from anybody, which is growing within you. It has roots in your existence.

مراقبه صرفا شهامت ساکت و تنها بودن است. و تو آهسته آهسته کیفیت جدیدی را در خود احساس میکنی- زنده بودنی جدید، زیبایی و ظرافتی جدید، هوشی جدید – که از هیچکس به عاریت گرفته نشده، که در درون تو در حال نشو و نماست. کیفیتی که ریشه اش در وجود تو است.

+ گردآوری، تنظیم و تایپ از آثار استاد اشوی عزیز در تاریخ سه شنبه پنجم خرداد 1388 توسط توحید |

66

مراقبه 4/3/:

روز:

عشق بيشتر همچون رايحه است تا يك گل. گل داراي شكل است و هر شكلي محدوديت آفرين است. اما عشق نامحدود است. بنابراين عشق نمي تواند هيچ شكلي به خود بگيرد. ما از روي ناآگاهي مي كوشيم به عشق، شكل، رنگ و ويژگي معين و محدود ببخشيم. مي كوشيم چارچوبهايي تعيين كنيم، ديوارهايي بكشيم. و هرقدر در اين كار موفق تر شويم، عشق ناپديد تر خواهد شد. خواهد مرد. عشق بايد پرنده اي باشد كه بالهايش را در آسمان گشوده است- تو نمي تواني پرنده را در قفس كني. حتي اگر قفسي طلايي بسازي او را خواهي كشت. پرنده در قفس و پرنده در آسمان يكي نيستند. آنها شبيه هم بنظر مي آيند اما پرنده اي كه در آسمان بالش را گشوده و در مسير باد و در ميان ابرها پرواز مي كند آزاد است و به سبب اين آزادي، شادمان. پرنده در قفس فقط شكلش با آن پرنده يكي است اما او هيچ آسمان، هيچ آزادي و هيچ شادماني ندارد. عشق پرنده است و عاشق آزادي. نيازمند همه آسمان است تا ببالد. پس به ياد داشته باش كه هرگز عشقي را در قفس نكن. هرگز آن را اسير نكن. هرگز به آن محدوديت، شكل و شمايل، نام و نشان و عنوان نبخش- هرگز. بگذار عشق يك رايحه باقي بماند، ناديدني. آنگاه عشق مي تواند تو را روي بالهايش تا بي نهايت ببرد.

شب:

شادماني فقط از آن كساني است كه شجاع، پر دل و جرات و دليرند،‌ زيرا شادماني تنها زماني رخ مي دهد كه تو از شناخته فراتر روي و بسوي ناشناخته گام برداري. هرگاه خود را به شناخته محدود كني، زندگي ات روزمره و يكنواخت مي شود. فقط روي يك خط و يك مدار حركت مي كني و اندك اندك تمام حساسيتهاي تو، تمام گيرنده هاي تو كند مي شوند. بدينگونه مردم سخت و انعطاف پذير مي شوند. كور مي شوند. كر مي شوند. كند ذهن مي شوند، زيرا هيچ چيزي براي ديدن و شنيدن، هيچ چيزي براي چشيدن و هيچ چيزي براي احساس كردن ندارند. همه چيز را قبلا تجربه كرده اند. همه چيز تكراري است. چنين زندگي چگونه مي تواند قرين شادماني باشد؟ چنين زندگي اي طعمي يكنوخت دارد- طعم بدبختي. طعم ناراحتي، ناراحتي عميق. اما اگر تو شهامت اين را دشته باشي كه همواره از شناخته به ناشناخته، از آشنا به ناآشنا گام برداري... اين كار پرخطر است، زيرا آشنا امن و امان است. اما چه كسي مي داند كه اگر تو قدم در ناشناخته، در جاي نامعلوم بگذاري چه بر سرت خواهد آمد؟ تو قايق كوچكت را بر مي داري و به دل درياي ناآشنا مي زني. كسي مي داند كه آيا دوباره به ساحل قديمي و آشنا قدم خواهي گذاشت يا خير؟ چه كسي مي تواند اين را تضمين كند؟ هيچ تضميني وجود ندارد. اما تا زمانيكه خود را براي زندگي در چنين وضعيت خطرناكي آماده نكني شادمان نخواهي شد. پس دل به دريا بزن- زيرا زندگي هيچ راهي را غير از اين نمي شناسد. بايد در خطر زيست. براي يك رهرو، ‌شهامت بزرگترين پرهيزگاري است و آنگاه شادماني رخ مي نمايد. اگر خود را براي زندگي در خطر آماده كني، گلهاي فراوان شادماني شكوفا خواهند شد.

فعل

اصالت، فعل است. تمام چيزهاي زيبا در زندگي فعل هستند. حقيقت فعل است،‌ اسم نيست. عشق اسم نيست، ‌فعل است. عشق در عشق ورزيدن حضور مي يابد. عشق يك فرآيند است. اصالت يكي از بزرگترين ارزشهاي زندگي است. هيچ چيز با آن و حتي با حقيقت قابل مقايسه نيست، زيرا وقتي درباره حقيقت صحبت مي كنيم،‌ حقيقت مثل يك شي يا چيزي به نظر مي رسد كه بايد آنرا پيدا كنيم. حقيقت بيشتر مانند اسم است، ‌اما اصالت فعل است. اصالت چيزي نيست كه منتظر شما باشد. بايد اصيل باشيد تا اصالت را ببينيد. نمي توان اصالت را كشف كرد. بايد با مداومت در حقيقت، اصالت را ايجاد كنيد كه فرآيندي پويا و زنده است. تمام چيزهاي زيبا در زندگي فعل هستند. حقيقت فعل است، ‌اسم نيست. عشق اسم نيست، فعل است. عشق در عشق ورزيدن حضور مي يابد. عشق يك فرآيند است. وقتي عشق مي ورزيد،‌عشق حاضر مي شود. وقتي عشق نمي ورزيد،‌ عشق ناپديد مي شود. عشق دقيقا زماني زنده مي شود كه پوياست. اعتماد فعل است، ‌نه اسم. وقتي اعتماد مي كنيد، اعتماد حضور مي يابد. اعتماد يعني اعتماد كردن، ‌عشق يعني عشق ورزيدن و حقيقت يعني با حقيقت زندگي كردن.

25می

Existence is, and it is tremendously beautiful, psychedelically colorful. It is song and dance celebration all over. But please do not ask any question or any answer. It is a mystery.

هستی هست و هستی فوق العاده زیباست؛ هستی به شکل وهم انگیزی رنگارنگ است. هستی سراسر آواز و جشن و پایکوبی است. ولی خواهش می کنم نه سووال کن و نه پاسخی بخواه. هستی یک راز است.

+ گردآوری، تنظیم و تایپ از آثار استاد اشوی عزیز در تاریخ دوشنبه چهارم خرداد 1388 توسط توحید |

65

مراقبه 3/3/:

روز:

عشق فراگير، دوست داشتن همه چيز است. در اين عشق هيچ چيز استثنا نيست. همه چيز در برگرفته مي شود. يادت باشد من نمي گويم عشق كامل- اين دو با يكديگر بسيار متفاوتند. قرنها به ما آموخته اند كه چگونه عشقمان را كامل كنيم اما هيچگاه موفق به اين كار نشده ايم، زيرا كل اين قضيه بي اساس است. عشق را نمي توان كامل كرد. كامل كردن عشق مترادف است با كشتن آن. و عشق را نمي توان كشت، زيرا عشق زندگي است، جاودانگي و ابديت است. عشق مرگي را نمي شناسد. عشق تنها پديده در زندگي بشر است كه برتر از مرگ است. اما عشق فراگير پديده اي متفاوت از عشق كامل است. عشق كامل، شرط و شروطي در پشت خود نهان دارد كه بايد آنها را تحقق بخشيد. تو مجبوري طبق الگويي ويژه پيش بروي. بايدها و نبايدهاي بسياري مطرح اند، امر و نهي هاي بسيار. مجبوري كم كم كيفيت معيني از كامل بودن را پرورش دهي. اما عشق فراگير هيچ شرط و شروطي ندارد. تنها چيز لازم اين است در هر لحظه هر كاري را كه انجام مي دهي، آنرا با تمام وجود انجام دهي. از آن دست بر نداري. منظور من ار واژه فراگير همين است: از عشق ورزيدن دست بر ندار.

شب:

انسان شادمان قادر نيست كاري نادرست انجام دهد- نه در مورد خودش نه در مورد ديگران. در او توانايي انجام كارهاي نادرست اصلا وجود ندارد. اما انسان غمگين، ناگزير از انجام كارهاي نادرست است. او ممكن است گمان كند در حال انجام كارهاي خوب است اما هرگز نخواهد توانست كارهاي خوب انجام دهد. اگرچه او قصد انجام كارهاي خوب را دارد نتيجه، هيچگاه خوب از آب در نخواهد آمد. ممكن است گمان كند به مردم عشق مي ورزد اما او در لباس عشق بر مردم سوار مي شود. ممكن است گمان كند خدمتگزاري بزرگ براي مردم است اما او سياست پيشه اي بيش نيست. به بهانه خدمتگزاري قصد سوار شدن بر مردم را خواهد داشت. انسان غمگين از انجام كارهاي خوب ناتوان است. از اين رو مي توان پرهيزگاري را تنها يك چيز دانست: شادماني. و گناه را مي توان تنها يك چيز دانست: غمگيني. غمگيني گناه است و شادماني، پرهيزگاري. تنها پيام من به رهروان اين است: خندان باشيد. شادمان باشيد. به رقص درآييد. به آواز درآييد تا آنگاه هركاري انجام مي دهيد درست و صواب باشد.

ساتوري

بارها پيش مي آيد كه شمه اي از ساتوري – اشراق – (‌به روشني رسيدن )‌ براي ما اتفاق مي افتد،‌ ولي ما قادر نيستيم آنرا حفظ كنيم. نگران نباشيد كه آنرا براي مدتي طولاني نگه داريد. همه چيز را در مورد اين لحظات فراموش كنيد. فقط موقعيتي را كه ساتوري در آن اتفاق افتاد، به ياد داشته باشيد و سعي كنيد دوباره وارد آن موقعيت شويد. تجربه مهم نيست، بلكه چگونگي احساس شما و موقعيتان اهميت دارد. اگر آن موقعيت را بازآفريني كنيد، تجربه دوباره اتفاق خواهد افتاد. تجربه مهم نيست. موقعيت مهم است. در آن موقعيت چه احساسي داشتيد؟‌ جاري،‌ پر از عشق ... موقعيت چگونه بود؟ ‌شايد موسيقي نواخته مي شد، ‌مردم در حال راه رفتن يا غذا خوردن بودند، ‌شخصي كنارتان بود يا با دوستي حرف مي زديد؛‌ موقعيت را به ياد آوريد و ناگهان عطري را كه اشراق در آن اتفاق افتد، ‌به ياد مي آوريد. سعي كنيد آن سيلان انرژي را دوباره بيافرينيد. ساكت بنشينيد و آن وضع را دوباره به وجود آوريد. گاهي ساتوري به طور تصادفي اتفاق مي افتد. هركسي بايد شيوه خاص خود را پيدا كند. اگر كمي هوشيار باشيد بعد از چند تجربه، قادر خواهيد بود آن موقعيت را ايجاد كنيد.

24می

Life is a mystery, not a question. Not a puzzle to be solved, not a question to be answered but a mystery to be lived, a mystery to be loved, a mystery to be danced.

زندگی یک راز است، نه یک پرسش؛ نه معمایی برای حل کردن، نه پرسشی برای پاسخ گفتن، بلکه رازی برای زندگی کردن، رازی برای عشق ورزیدن، رازی برای رقصیدن.

+ گردآوری، تنظیم و تایپ از آثار استاد اشوی عزیز در تاریخ یکشنبه سوم خرداد 1388 توسط توحید |

64

مراقبه 2/3/:

روز:

يكي از اساسي ترين پندارهاي نادرست نسل بشر اين است كه همه گمان مي كنند مي دانند عشق چيست و هيچكس به كاوش عشق نمي پردازد. همه گمان مي كنند مي دانند عشق چيست و هيچكس لزومي به چشيدن طعم عشق نمي بيند. چنين است كه عشق از جهان رخت بربسته. عاشقاني وجود دارند تهي از عشق. پدر و مادرها به عشق ورزيدن به فرزندانشان وانمود مي كنند. فرزندان به عشق ورزيدن به پدر و مادرها وانمود مي كنند- وانمود و فقط وانمود. اينگونه نيست كه آنان اين كار را آگاهانه انجام دهند. ممكن است از آن كاملا ناآگاه باشند. بايد از همان آغاز به همه گفته شود كه عشق بزرگترين هنر زندگي است ... تو نبايد از كنار عشق ساده بگذري. بايد عشق را بكاوي و تا ژرفاي آن رخنه كني. بايد هنر عشق ورزيدن را بياموزي. عشق يك هنر است... عشق نه استعدادي ويژه، بلكه نيرويي نهان است. از اين رو ممكن است كه كل بشريت سرانجام روزي بتواند به اوج عشق برسد. و در چنين روزي است كه بشر براستي متولد مي شود. ما هنوز در دوراني پيش از اين رويداد واقعي نهايي به سر مي بريم. اين رويداد هنوز رخ نداده است.

شب:

هر چيزي كه به تو شادماني مي بخشد غذاي روح توست. فقط بدن تو نيست كه گرسنگي مي كشد، روحت بيشتر گرسنه است. هشيار باش! تا مي تواني شادماني را برگزين. از بدبختي و غم دوري كن. هيچگاه با بدبختي اي كه گاهي به سراغ تو مي آيد همگام نشو. بدبختي ناگزير است به سراغ تو آيد. درست چون ابرهايي كه روزي آسمان را فرا مي گيرند و روز بعد خورشيد هويدا مي شود. به ابرها بنگر. به خورشيد بنگر و به ياد داشته باش كه تو از اين دو جدا هستي. لحظات تاريك و لحظات نور از راه مي رسند. ما در چرخه اي از روز و شب، تولد و مرگ، تابستان و زمستان در حركتيم. اما اگر به ياد داشته باشيم كه ما هيچكدام از آنها نيستيم، آنگاه شادماني پديد مي آيد و با خود و با هستي در صلح و صفا قرار مي گيريم. اين همگوني و يكي بودن، اين هماهنگي. شادماني است. و آنگاه كه تو شاد بودن را آموخته باشي، روحت شروع به رشد مي كند و گرنه روحت يك بذر باقي مي ماند و هرگز به درخت تبديل نمي شود. و تا زمانيكه بذر تبديل به درخت نشود و درخت ميوه ندهد،‌ زندگي بيهودگي است.

اصالت

وقتي نمي خواهيد چيزي رشد كند، ‌كافي است كه به آن پشت كنيد و آنگاه آن چيز به خودي خود مي ميرد. گياهي كه به آن رسيدگي و آبياري نمي شود، ‌پس از مدتي پژمرده مي شود و مي ميرد. به همين شكل، وقتي چيزي را مصنوعي مي يابيد، فقط كافي است آنرا كنار بگذاريد. اگر مي خواهيد لبخند بزنيد، ‌امااين كار به نظرتان مصنوعي مي آيد،‌ لب ببنديد و از فرد مقابل عذر بخواهيد. به او بگوييد كه لبخندتان مصنوعي است و از اين بابت متاسف هستيد. اگر لبخندي واقعي داشته باشيد، ‌ديگر مشكلي نيست. اگر لبخند واقعي هم نداريد، ‌مشكلي نيست. چه مي توان كرد؟ ‌نمي توان لبخند را به اجبار ايجاد كرد. منظور،‌ ناديده گرفتن آداب و رسوم اجتماعي نيست. بايد مراقب باشيد. اگر قرار باشد مصنوعي رفتار كنيد، بايد نسبت به آن آگاه باشيد. تصور مي كنيد مجبوريد به رييس تان لبخند بزنيد،‌اما آگاه باشيد كه لبخندتان مصنوعي است. خودتان فريب لبخند تان را نخوريد. اگر ناآگاهانه لبخند بزنيد، رييس تان به سختي آنرا باور مي كند، اما خودتان لبخندتان را باور مي كنيد. گاهي تصور مي كنيد چيزي لازم است. زندگي پيچيده است و شما تنها نيستيد. چيزهاي زيادي هست كه بايد انجام داد؛‌ زيرا كل جامعه مصنوعي زندگي مي كند. بنابراين آگاهانه مصنوعي باشيد، اما در روابط تان، ‌هرجا كه مي توانيد، ‌صادق باشيد. مجال ندهيد كه مصنوعي باشيد.

23می

Existence is such a mystery that it can give to each person infinite treasure, eternal life, unbounded beauty.

هستی چنان مرموز است که می تواند به هرکس گنجینه ای بی پایان، زندگی یی جاودانه، زیبایی یی بی حد و حصر ارزانی دارد.

+ گردآوری، تنظیم و تایپ از آثار استاد اشوی عزیز در تاریخ شنبه دوم خرداد 1388 توسط توحید |

63

مراقبه 1/3/:

روز:

پيام من عشق است. پيامي ساده كه هيچ پيچيدگي ندارد. هيچ آيين و تشريفات، اصول اعتقادي و هيچ نظريه فلسفي ندارد. مساله اين نيست كه عاشق چه كسي باشي يا اينكه عشقت را نثار چه كسي كني. مساله اين است كه تو بيست و چهار ساعت شبانه روز عاشق باشي، درست همانگونه كه نفس مي كشي. عشق نيز چون نفس كشيدن به موضوع و مخاطب نيازي ندارد. تو گاهي در كنار دوستي نفس مي كشي، گاهي زير سايه يك درخت و گاهي درون يك استخر. عشق ورزيدنت نيز بايد اينگونه باشد. عشق بايد دروني ترين هسته نفس كشيدن باشد. بايد چون نفس كشيدن طبيعي باشد. در حقيقت، عشق همان ارتباطي را با روح دارد كه نفس كشيدن با بدن.

شب:

انسان آنگونه كه در ظاهر بنظر مي رسد كوچك نيست. او همه آسمان و دريا را درون خود دارد. بلي، انسان در ظاهر چون قطره اي كوچك است اما ظاهر انسان فريبنده است. و علم همچنان فقط به ظاهر مي پردازد، به آن قطره كوچك. كساني كه به ژرفاي خودآگاهي انسان رخنه كرده اند، هرقدر عميق تر رفته اند از پهناوري او حيران شده اند. آنگاه كه به هسته وجود انسان برسي، او را كل جهان مي يابي و اين همان معرفت خداست. مراقبه كن و هرچه ژرف تر به درون برو. همه چيز در درون نهان است تو فقط بايد آشكار كني.

تعادل

وقتي احساس و عقل هماهنگ شوند، فرد به آزادي رسيده است. در اين تعادل،‌ آرامش و سكوت وجود دارد. وقتي ذهن زياد مطرح باشد، بسيار كشنده مي شود؛ به هيچ چيزي كه به نفعش نباشد، ‌اجازه زندگي نمي دهد. تمام لذتها و شادي ها براي ذهن منفعتي ندارند. لذتها در واقع، ‌فقط بازي هستند و هيچ هدفي ندارند. عشق، ‌بازي است و هدفي ندارد. زيبايي و دست افشاني هم همينطور. تمام چيزهايي كه براي قلب مهم هستند، براي عقل فاقد معنا و اهميت مي شوند. پس هركس در آغاز بايد در قلب خود سرمايه گذاري عظيمي كند تا تعادل بدست آيد. بايد در برابر قلب كرنش كرد. بايد افراط كرد تا تعادل ايجاد شود. فرد به تدريج به تعادل مي رسد،‌ اما نخست بايد افراط كرد؛ ‌زيرا عقل و مناسبتهاي فردي و القائات اجتماعي كاملا بر ذهن انسان غلبه كرده است.

22می

It is such a small life. Take risks, be a gambler – we go with you lose? We go with empty hands. There is nothing to lose. Just a little time to be playful, to sing a beautiful song and the time is gone. Each moment is so precious.

زندگی بسیار کوتاه است. خطر کن، پای میز قمار زندگی بنشین! چه می توانی از دست بدهی؟ ما با دستانی خالی آمده ایم، با دستانی خالی هم خواهیم رفت. چیزی برای از دست دادن وجود ندارد. فقط کمی وقت برای بازیگوشی، برای زمزمه آوازی دل انگیز باقی است، و زمان از دست رفته است. هر لحظه بسی گرانبهاست.

+ گردآوری، تنظیم و تایپ از آثار استاد اشوی عزیز در تاریخ جمعه یکم خرداد 1388 توسط توحید |

مراقبه های اشو ... مع الخلق الی الحق

93

92

91

90

89

88

87

86

85

84

83

82

81

80

79

78

77

76

75

74

73

72

71

70

69

68

67

66

65

64

63

پیوندهای روزانه

نوشته های پیشین